isolated…

kumbaga sa infected, naka-quarantine.
kumbaga sa accessories, detached.
kumbaga sa long distance, apart.
kumbaga sa video game, one-player.
kumbaga sa stars, di ma-reach.
kumbaga sa karne, tinga.
kumbaga sa chickenjoy, 1-piece.
kumbaga sa baraha, solitaire.
kumbaga sa pelikula, cast away…

ano raw? malabong kausap…? senyales din ba yun ng isolation? siguro nga… siguro nga…

ito ba yung feeling na mas trip mong kumain mag-isa pag lunchbreak na, kahit niya-yaya ka ng mga kaibigan at kasama mo. o ung manonood ka ng sine tapos wala kang katabi, samantalang yung iba eh enjoy na enjoy me kayakap sa lamig ng sinehan.

ung tipong sa loob ng classroom, mas gusto mong sa likuran ka lang, nasa tabi ng pinto, or nasa isang corner, walang kinakausap at katabi. or sa office, ung cubicle mo eh may malaking divider, na para bang may sarili kang mundo. sabihin na nating loner.

ung pakiramdam na 500+ naman ang contacts mo sa cellphone, pero wala kang madial, matext at makausap. or un bang nasa loob ka ng jeep na pangsampuhan, pero ikaw na lang yung pasahero at mahaba pa ung biyahe.

ito ba yung pakiramdam ng mga taong grasa sa kalye na namamalimos, na halos binalewala na ng lipunan? ito ba ung feeling na sa halos pitong bilyong tao sa mundo, iisa lang. oo, iisa lang siyang…

(pang-adik) eto ba ung nararamdaman mo pag tumititig ka sa araw na palubog na, na para bang pinadudugo muna ang langit bago tuluyang dumilim…

alam mo na ung sagot…

haaayy….

–

kader-der… isa na namang adik na post. living up to my blog header…

eto pambawi sa readers:

ahem…